میزهای چوبی: سبک ها، انواع چوب و اندازه

چه چیزی یک میز چوبی را ارزش سرمایه گذاری می کند

یک میز چوبی با اکثر خریدهای مبلمان دسته متفاوتی را اشغال می کند. برخلاف صندلی های روکش دار یا قفسه های فلزی، یک میز چوبی خوش ساخت برای دوام بیشتر از روندها، مالکان و حتی خانه هایی که در آن قرار دارند طراحی شده است. منطق ساختاری پشت این ماندگاری از خود مواد شروع می شود. چوب جامد - به ویژه چوب های سخت متراکم مانند بلوط سفید، گردو، زبان گنجشک و راش - ساختار سلولی دارد که به آن نسبت مقاومت به وزن استثنایی می دهد. هنگامی که این میزها به درستی متصل شده و با محافظت از سطح مناسب تکمیل می شوند، در برابر استرس تجمعی استفاده روزانه مقاومت می کنند، به گونه ای که تخته خرده چوب روکش شده یا جایگزین های هسته ام دی اف به سادگی نمی توانند در یک افق ده تا بیست ساله مطابقت داشته باشند.

فراتر از عملکرد سازه، میزهای چوبی دارای کیفیتی است که بیان آن در برگه‌های مشخصات دشوار است، اما بلافاصله در شخص آشکار می‌شود: گرما و عمق بصری ناشی از دانه‌های طبیعی، حلقه‌های رشد، و تنوع ظریف رنگ در یک میز. هیچ دو تکه چوب جامد یکسان نیستند، به این معنی که هیچ دو میز ناهارخوری از چوب جامد یکسان نیستند. این فردیت به طور فزاینده ای در فضاهای داخلی مسکونی که یکنواختی تولید انبوه به صورت پیش فرض تبدیل شده است، ارزش بیشتری پیدا می کند - یک میز با شخصیت واقعی به جای یک شی پس زمینه، به یک نقطه مرجع برای اتاق اطراف آن تبدیل می شود.

تطبیق گونه های چوبی با نیازهای استفاده روزانه

انتخاب یک میز چوبی تنها بر اساس ظاهر - بدون در نظر گرفتن گونه و ویژگی های مربوط به آن - یک نظارت رایج است که منجر به نارضایتی قابل پیشگیری می شود. گونه های مختلف چوب تحت بار، تغییر رطوبت، گرما و سایش سطح رفتار متفاوتی دارند و انتخاب صحیح به شدت به محیطی که میز اشغال می کند و شدت استفاده از آن بستگی دارد.

مقیاس سختی جانکا یک نقطه شروع عملی برای ارزیابی دوام سطح فراهم می کند. امتیاز بالاتر به معنای مقاومت بیشتر در برابر فرورفتگی و خراش در تماس روزمره - کارد و چنگال افتاده، بشقاب های کشیده شده، اسباب بازی های کودکان است. جدول زیر متداول ترین گونه های مورد استفاده در میزهای ناهار خوری چوب جامد و ویژگی های مربوط به آنها را خلاصه می کند:

میزان رطوبت در زمان تولید به همان اندازه مهم است. میز ناهار خوری از چوب جامد ساخته شده از چوب خشک شده در کوره تا رطوبت 6 تا 8 درصد، به طور قابل ملاحظه ای کمتر در معرض تاب خوردگی، شکاف یا ایجاد شکاف بین تخته ها در خانه هایی با گرمایش مرکزی هستند - جایی که رطوبت نسبی داخل خانه به طور مرتب در طول ماه های زمستان به زیر 40 درصد می رسد. هنگام ارزیابی تامین کنندگان یا محصولات، درخواست مشخصات محتوای رطوبت هدف یک نقطه بازرسی ساده است که تولیدکنندگان را با کنترل فرآیند دقیق از آنهایی که با الوار سبز یا به اندازه کافی خشک شده اند متمایز می کند.

دستورالعمل های سبک و نحوه شکل دادن آنها به ساخت میز چوبی

رابطه بین سبک زیبایی شناختی و روش ساخت در میزهای چوبی نزدیکتر از آن چیزی است که اکثر خریداران بدانند. زبان بصری جدول بعد از این واقعیت اعمال نمی شود - این زبان در تناسب، انتخاب نازک کاری و جفت مواد از اولین مرحله طراحی ساخته شده است. درک این ارتباط به ارزیابی اینکه آیا یک جدول واقعاً در یک سبک خاص طراحی شده است یا به سادگی به پایان رسیده است کمک می کند.

مینیمالیسم نوردیک و مدرن

میزهای چوبی متاثر از نوردیک با محدودیت تعریف می‌شوند: پایه‌های باریک باریک، حداقل تزئینات سطح، و پرداختی که به بافت طبیعی چوب اجازه می‌دهد عنصر بصری اصلی باقی بماند. راش و خاکستر متداول ترین گونه های مورد استفاده در این سنت هستند که به دلیل دانه های سفت و یکنواختی که آرام و غیر نمایشی خوانده می شوند انتخاب می شوند. نازک کاری در طرح های مینیمالیستی معتبر معمولاً پنهان است - بدون سخت افزار آشکار، بدون گیره تزئینی - زیرا منطق بصری سبک به سطوحی بستگی دارد که به نظر می رسد یکپارچه به هم می پیوندند. روکش لاک یا روغن موم سخت با براق مات یا ساتن، صداقت لمسی مواد را بدون افزودن لایه لایه بازتابنده ای که با زیبایی شناسی نادیده گرفته شده در تضاد باشد، حفظ می کند.

سبک صنعتی

میزهای چوبی صنعتی از طریق تضاد مواد خود را متمایز می کنند. ترکیبی از رومیزی‌های چوب جامد - اغلب با روکش‌های تیره، سیم‌کاری‌شده یا کم‌آسیب‌شده - با پایه‌های فولادی سیاه یا خام، کشش بصری ایجاد می‌کند که شهری و غیرمتعارف به نظر می‌رسد. خاکستر و بلوط اصلاح شده اغلب برای کاربردهای صنعتی انتخاب می شوند، زیرا دانه برجسته آنها فرآیند سیم کشی را به خوبی جذب می کند و بافتی را برجسته می کند که به این میزها ناهمواری مشخص می دهد. پایه‌های آهن‌کاری در یک میز صنعتی که به خوبی طراحی شده است، جایگزینی برای پایه‌های چوب جامد نیست. این یک انتخاب ماده در نظر گرفته شده است که وزن، استحکام و نقطه مقابل گرمای چوب بالا را معرفی می کند.

سبک کلاسیک چینی

میزهای چوبی به سبک کلاسیک چینی یکی از سخت‌ترین سنت‌های مبلمان موجود را نشان می‌دهد. مشخصه تعیین کننده فقدان تقریباً کامل اتصال دهنده های فلزی است - نازک کاری سنتی چینی بر سیستم های پیچیده در هم قفل شده و بندکشی تکیه دارد، برخی از آنها دارای بیش از چهل جزء مجزا در یک اتصال واحد هستند که ساختار را از طریق دقت مکانیکی به جای چسب یا سخت افزار نگه می دارند. نتیجه بصری - تقارن موقر، تناسب منظم، کنده کاری زینتی محدود روی پیش بند و اسپندل - قدرت آرامی را به نمایش می گذارد که کمتر سنت های مبلمان دیگری می توانند با آن مطابقت داشته باشند. گل رز، نارون و خاکستر چینی گونه‌هایی هستند که بیشتر با این سنت مرتبط هستند و به دلیل چگالی، کارایی و درخشندگی عمیقی که با افزایش سن و صیقل پیدا می‌کنند انتخاب شده‌اند.

ساخت رومیزی: تخته جامد در مقابل پانل لبه چسب

یک نقطه سردرگمی برای بسیاری از خریداران، تمایز بین یک صفحه "لبه زنده" یا "تک دال" و یک پانل لبه چسب است - که هر دو را می توان به طور قانونی به عنوان میز ناهار خوری از چوب جامد توصیف کرد. درک تفاوت به ایجاد انتظارات دقیق در مورد ظاهر، قیمت و رفتار در طول زمان کمک می کند.

یک میز تک دال از یک تکه چوب پیوسته بریده شده و لبه بیرونی طبیعی خود را حفظ می کند - لبه زنده - به هر میز یک شبح ارگانیک منحصر به فرد می دهد. این دال ها نیاز به منابع درختان قدیمی یا با قطر زیاد دارند، که هزینه مواد را به میزان قابل توجهی بالاتر می برد و تنوع بیشتری در رنگ و دانه ایجاد می کند. یک پانل لبه‌دار، چندین تخته باریک‌تر را که در امتداد لبه‌های بلند آنها با چسب نجاری متصل شده‌اند، مونتاژ می‌کند تا یک صفحه صاف و پایدار با عرض مورد نیاز ایجاد کند. هنگامی که اتصال به خوبی اجرا می شود و تخته ها برای جهت دانه و رنگ ثابت انتخاب می شوند، خطوط چسب تقریبا نامرئی می شوند و پانل به عنوان یک واحد ساختاری عمل می کند.

برای اکثر کاربردهای ناهار خوری مسکونی و تجاری، یک پانل لبه چسبانده شده با چوب سخت با کیفیت، انتخاب عملی تری است. از نظر ابعادی پایدارتر از یک دال پهن است - زیرا تخته های باریک استرس داخلی کمتری دارند و به طور یکنواخت خشک می شوند - و از نظر رنگ و الگوی دانه سازگارتر است که هماهنگی مبلمان را در یک اتاق ساده می کند. رویه های تک دال به بهترین وجه برای فضاهایی که فرم ارگانیک میز خود بیانیه طراحی است رزرو می شود.

انتخاب پایان سطح و پیامدهای عملی آن

پوشش اعمال شده بر روی میز چوبی بیش از هر عامل دیگری نیازهای نگهداری روزانه آن را تعیین می کند. سه دسته نهایی بر میزهای ناهار خوری با کیفیت چوب جامد غالب هستند که هر کدام دارای معاوضه های متمایز هستند:

• روغن هاردوکس تمام می شود به جای تشکیل یک لایه لایه روی سطح چوب، به سطح چوب نفوذ کند. نتیجه یک سطح طبیعی از لحاظ لمسی است - چوب شبیه چوب است، نه مانند یک جسم پوشیده شده. این روکش‌ها نیاز به استفاده مجدد یک یا دو بار در سال دارند، اما امکان تعمیرات نقطه‌ای را بدون نشانه‌های شاهد قابل مشاهده فراهم می‌کنند، و آنها را برای میزهای ناهار خوری خانوادگی با کاربرد بالا ایده‌آل می‌کند.
• لاک های پلی اورتان پایه آب یک لایه محافظ بالای سطح چوب بسازید که در برابر ریختن، گرما و خراشیدگی به طور موثرتری نسبت به روکش های روغنی مقاومت کند. در ضخامت فیلم کافی (حداقل خشک 80 میکرون)، به مدت سه تا پنج سال نیازی به استفاده مجدد دوره ای ندارند. خراش‌های عمیقی که لایه فیلم را می‌شکنند، به سختی ترمیم می‌شوند، اما برای بافت‌های خانگی با تعمیر و نگهداری کم، این مبادله عموماً مطلوب است.
• پوشش های موم طبیعی سنتی ترین احساس و ظاهر را ارائه می دهد اما کمترین مقاومت را در برابر نفوذ مایعات ارائه می دهد. آنها برای میزهای چوبی در محیط های کم مصرف - مطالعه، ورودی ها، یا اتاق های غذاخوری تزئینی - به جای آشپزخانه ها یا فضاهای غذاخوری روزمره که در آن مواد ریخته شده و مواد تمیزکننده در تماس منظم با سطح هستند، مناسب هستند.

هنگام ارزیابی کیفیت پرداخت به صورت شخصی، یک آزمایش ساده این است که یک قطره کوچک آب را روی یک منطقه نامحسوس از سطح قرار دهید. یک میز ناهار خوری از چوب جامد که به درستی تکمیل شده باشد، آب را حداقل برای چند دقیقه منجوق می کند. اگر آب فوراً جذب شود، پایان یا وجود ندارد، تمام شده است یا کیفیت مناسبی برای استفاده مورد نظر ندارد.

اندازه میزهای چوبی برای فضا و افرادی که از آنها استفاده می کنند

اندازه‌گیری صحیح میز چوبی برای یک اتاق و یک خانه معین، یکی از عملی‌ترین تصمیم‌ها در فرآیند خرید است، و تصمیمی است که خریداران معمولاً در آن اشتباه می‌کنند - معمولاً با انتخاب میزی که یا خیلی کوچک است تا تعداد مورد نظر را به راحتی بنشیند، یا خیلی بزرگ است که اجازه گردش کافی در اطراف آن را نمی‌دهد.

تخصیص عرض استاندارد برای هر نفر برای غذاخوری راحت 60 تا 70 سانتی متر طول لبه میز است. در 60 سانتی متر، آرنج نزدیک است اما لمس نمی شود. در 70 سانتی متر، فضای کافی برای تنظیمات مکان، لیوان ها و سرو ظروف بدون شلوغی وجود دارد. با استفاده از این معیار، میزی که برای شش نفر در نظر گرفته شده است باید حداقل طول لبه بلند 180 سانتی متر و در حالت ایده آل 200 سانتی متر باشد. برای میزهای ناهار خوری گرد از چوب جامد، قطر 120 سانتی متر چهار مکان را در خود جای می دهد. 150 سانتی متر برای شش مورد نیاز است.

به همان اندازه مهم فاصله دور میز است. حداقل 90 سانتی متر بین لبه میز و هر دیوار یا مبلمان مجاور لازم است تا به فرد نشسته اجازه دهد صندلی خود را به عقب هل دهد و بدون مانع بایستد. در اتاق هایی که ترافیک از پشت ناهارخوری های نشسته عبور می کند - یک سناریوی رایج در آشپزخانه های با پلان باز - فاصله 110 تا 120 سانتی متر هدف راحت تری است. اندازه‌گیری این فواصل قبل از انتخاب اندازه جدول، از وضعیت ناامیدکننده یک میز زیبا جلوگیری می‌کند که باعث می‌شود یک اتاق از نظر عملکردی برای پیمایش ناخوشایند باشد.